Draadjes lezen

Jawel, ik ben er nog! Ik kan natuurlijk ook nergens heen. Een Spinkabouter is altijd zeer honkvast én bezit eindeloos geduld. Soms duurt het jaren voordat wij weer eens een mens zien. Je snapt dat wij dan erg in onze nopjes zijn.

En ook nu wordt mijn geduld beloond: na het avontuur met de kaardmolen spint ze weer de heerlijkste kleuren op ons wieltje. Oh wolletjes, wat een genot! Het gaat alleen even niet zo soepeltjes, gelukkig zit ik stevig vast…

Als Spinkabouter kan ik natuurlijk draadjes lezen als geen ander. ‘Kwaad in de draad’ noemen wij dergelijk ruig gespin . Een bekend fenomeen waarbij de spinster te weinig rust in haar hoofd heeft om een soepel en glad draadje te spinnen. Ze trapt te driftig, haar vingers zijn te gespannen en ze is met haar gedachten duidelijk elders waar het minder wollig is.

Maar een Spinkabouter weet dat dit tijdelijk is. Het wiel brengt altijd rust. En als de drift eruit getrapt is, dan komt het mooie draadje vanzelf tevoorschijn. Elke keer weer. Dus: ik zet mij nog even schrap en verheug mij op wat er komen gaat!

De geduldige Spinkabouter

Rustig aan, dan breekt het draadje niet.’

( De Spinkabouter)

De blogberichten van de Spinkabouter zijn ook te volgen via http://www.facebook.com/jocreaties

Stille wieltjes

Ze spint niet. Ik zie de bergen wol, de lege stoel en het meest verontrustend: het stilstaande spinnenwiel. Dat is voor een Spinkabouter moeilijk te accepteren. Maar ja, we hebben niet veel keus natuurlijk. De spoeltjes zijn ook leeg, geen draadjes die erom vragen getwijnd te worden. Oh, wolletje, ik wordt daar zo onrustig van! Als ik kon ijsberen zou de vloer slijtplekken krijgen.

En ze was de laatste tijd zo lekker op dreef. Het ene draadje na het andere vulde de spoelen. De bak met bollen garen vulde zich gestaag. En ik was in mijn nopjes! Maar het feest is voorbij. En ik weet ook wel waarom… Ze breit. Pfff…. Tik, tik, tik, hoor ik steeds in de verte. Een vreselijk ordinair geluid vergeleken met het melodieuze gesnor van het wieltje. Het zal wel een sjaal worden of zo’n muts. Hopelijk geen trui, want dat duurt altijd een eeuwigheid.

Maar gelukkig kunnen Spinkabouters lang wachten. Ze gaan er niet vandoor, maar blijven op hun stek, trouw aan hun spinster. Want wij weten: ze komt terug. Dus wij wachten, en wachten, en denken aan de heerlijke wollige tijden die nog voor ons liggen.

Wachtende Spinkabouter

“Stille wieltjes hebben lege spoelen”

(De Spinkabouter)

De blogberichten van de Spinkabouter zijn ook te volgen via http://www.facebook.com/jocreaties

Zoals het wieltje thuis snort…

Ze zit er weer. Gelukkig. Als ik een mens was zou ik nu een diepe zucht van verlichting slaken. Maar wij Spinkabouters zijn nu eenmaal wat meer ingetogen. Wij kijken slechts tevreden neer op het wiel terwijl wij denken: Wiep Wiep Wolletje!

Het geluid van het wieltje vertelt ons altijd meer dan duizend woorden. Soms schud ik heen en weer van het driftige getrap. Dan weet ik dat mij beter gedeisd houd. Maar vandaag laat ik mij heerlijk wiegen bij het zachte gesnor en droom ik tevreden weg….

Ik denk aan wollige taferelen, pluizig en zacht, gehuld in een serene warmte…

Ik schrik op uit mijn gemeimer als het laatste plukje wol je over de spoel vliegt. Het is weer voorbij. Maar ik koester de zoete herinneren aan dit fijne draadje dat glanzend om de spoel gewikkeld zit.

Zucht.

( Voor wie mee wil dromen: https://youtu.be/7LAtvBL0QIs )

Een tevreden Spinkabouter

“Zoals het wieltje thuis snort, snort het nergens”

(De Spinkabouter)

De blogberichten van de Spinkabouter zijn ook te volgen via http://www.facebook.com/jocreaties